Mzungu Miranda, 28 december 2008
Nederland Thuisfront

Laatste ellenlange teken van leven.

Na vandaag drie mailtjes te hebben ontvangen met de vraag wanneer ik nou eindelijk thuis kom, voel ik mij dan toch wel een beetje geroepen u allen op de hoogte te stellen: Het leed is al geschied, ik ben terug!
Het was een zwarte dag, Nederland weer een Bijvoet rijker, de donkerste van het jaar, 21 december. Na 181 dagen ver van mijn bed tikt het klokje dan gewoon weer thuis.

Ongeveer 1/50 van mijn leven te hebben doorgebracht in achtereenvolgens het eerlijke en arme van Tanzania, het rijke Zambia, het nachtelijke Botswana en het wersterse toeristische Zuid-Afrika.
Geloof me, die 30 graden celsius was nog het kleinste verschil tussen de twee werelden; een schok die je met een dikke jas nog wel te boven komt, maar ik heb nog geen oorwarmers gevonden die mij kunnen beschermen tegen de rest van de veranderingen.

De eerste minuut op Schiphol houden we onze poot stijf, al die hollende hysterische mensen, die ons links en rechts inhalen (al is dat dan wel weer erg Afrikaans). Demonstratief blijven we stilstaan op de roltrap, wij komen uit Afrika, wij doen niet aan haast. Maar nog geen kwartier later trek ook ik een sprintje om mijn kleine zusje te omhelzen. Wat nou Afrika, ik ben weer in Nederland.

En Afrika lijkt ook meteen weer de andere kant van de wereld. Blije vriendjes, kussende tantes, kerstvoedsel, ben keihard welkom in de herberg.
Maar toch voelt het nog een beetje of ik hier op vakantie ben. Zou me niks verbazen als ik morgen om 5 uur uit mn bed getetterd wordt door de moskee, uit mn klamboe klauter en in het Swahili zes keer moet uitleggen waarom ik geen suiker in mn thee wil, met als enige zorg welke groente ze vandaag op de markt zullen hebben en of die zestien mensen in de dalladalla weer de deobus niet hebben kunnen vinden.

Maar goed, voor deze overpeinzingen bent u natuurlijk niet naar die groene site gekomen.
Leedvermaak, daar wilt u van smullen, nou vooruit. Ik zal u wat prettigs voorschotelen.

- Miranda op een struisvogel, zo krampachtig die vleugels beetpakkend dat ze vergeet zich eraf te laten gooien, een zeer ongewenst rondje van de zaak op zo'n foutje van de natuur. Dat beest maar trappen, ik maar gillen, heerlijk was het.

- Miranda op een golf, de surfplank drie meter verderop. In tegenstelling tot de soort-van-vogel duurde dit ritje zelden langer dan 4 seconden.

- Miranda met drie vriendjes op de Tafelberg, romantisch met een flesje rose koekeloeren hoe die zon in het water zakt. Maar het tripje valt een beetje in het water wanneer het water eerder over de berg zakt (in wolkerige vorm) dan de zon in dat betreffende vocht.

- Miranda op een wijnproeverij, 25 glaasjes wijn in vier van de betere gaardjes van de wereld. Geen vuiltje aan de lucht, ware het niet dat mevrouw Bijvoet na drie uurtjes slaap de alcohol van de vorige dag nog niet uit de bloedbaan gewerkt heeft. Net de Zuidskarwouder Kermis, cultureel verantwoord.

En het leven had nog zoveel meer te bieden: Robbeneiland, 2000 penguins, het meest zuidwestelijke puntje van het continent Kaap de Goede Hoop, struisvogeltjes in een ei, struisvogeltjes uit een ei, struisvogelbiefstuk, maar met stip bovenaan mijn lijstje staat toch wel de duikcursus, ben verliefd! Op de halve wereld, of meer dan de helft eigenlijk, het natte deel.


De laatste dag sta ik - na een zootje zwembadsessies en drie keer echt kopje onder in de oceaan - oog in oog met een echte haai, zo eentje met tanden enzo.
Was wel een beetje een knullige actie van ondergetekende. We zaten met onze hele groep op een zandbank lekker onze trucjes te doen (zonder masker ademen, van elkaars zuurstof ademen, van die cursusdingetjes), in hoog tempo om zo snel mogelijk op haaienjacht te kunnen.
In al mn enthousiasme sta ik vooraan als een van de begeleiders ervandoor gaat, kom maar door met die carnivoor! We gaan een blokje om, kijken of de inwoners hun neus willen laten zien, de Reggie Shark. Ja, een haai ja, "maar wees niet bang" is ons op het hart gedrukt "ze eten alleen dingen die ze in een keer door kunnen slikken, dus we staan waarschijnlijk niet op het menu" Nee, die enorme tanden, niks aan het vinnetje, hamna shida!
Struinend door de waterwegen besef ik me ineens dat ik mn buddy kwijt ben (die ene die je nooit uit het oog mag verliezen) en met hem eigenlijk de hele groep. Wie volg ik eigenlijk? Ja Sean, de grote baas, die snapt het wel, maar wie zijn die andere twee, horen die bij mij, of zit ik per ongeluk in de oude rottengroep? Ben ik achter de verkeerde aan gezwommen? Nu ik erover nadenk, die ene vreemde kerel in de boot antwoordde op mijn vraag of ie bij ons hoorde vandaag "No, I'm going with Sean" Zijn er twee groepen? Houdt iemand me nu nog in de gaten? Ik trek Sean aan zn jasje en probeer hem met mijn handen te zeggen dat ik de groep kwijt ben, maar hij kijkt alsof er niets aan de hand is, begrijpt het niet "Ik ben ze kwijt!", begin toch een beetje te stressen, waarom is hier geen gebaar voor? Dan kijkt Sean over mijn schouder en zonder gebaar of blik wordt mij duidelijk dat dat achter mij boeiender is dan alles wat niet over mijn lippen komt.
Ik draai me om en zie.. serieus.. op nog geen drie meter afstand een enorme haai langsglijden!! Zoals je je een haai voorstelt, zo groot, zo indrukwekkend. Ik kijk, kijk, kwijl, en kijk. Sean gaat met zijn camera in de weer, ik met mijn hartslag. De haai lijkt daarentegen helemaal nergens mee bezig, glijdt wat bochtjes langs ons. Ik zit gewoon bijna 20 meter onder water vlak naast een echte, serieuze grote haai! Aaah! Vet!
Natuurlijk is de rest van de groep zich ook aan het verlekkeren bij deze aanblik. Ze bleken nog geen 6 meter bij ons vandaan, weet ik dat. Als dit moment later in de boot ter sprake komt vraagt Sean me wat ik nou probeerde te zeggen, hij dacht dat ik de haai al had gezien.. uhhmm.. ja zoiets.

Als alle schaapjes weer op het droge zijn, de droge schuit in dit geval, zetten we koers naar de thuishaven. Maar onderweg stuiten we op nog wat grote vissen, 14 beren van walvissen op de weg. Op nog geen 30 meter van onze boot, 25, 15.. waah, ze komen gewoon hierheen, gaaf!! Groot, groter, grootst, ongelovelijk. Een mamma en kindje lopen zich een beetje uit te sloven, en vlak voor onze boot besluit kindlief de zwaartekracht te lijf te gaan. Met zijn enorme enorme lijf springt ie het water uit om zich er op zijn rug weer in te laten plonsen. "Kijk mamma, zonder handen!"

Ohhhh, ik ben weer veel te lang voor stof. Maar troost u met de gedachte dat dit het allerlaatste monoloog zal zijn waar ik u mee vermoei. Vanaf vandaag geen lege volzinnen meer in uw virtuele brievenbus, maar met een beetje pech wel weer met grote regelmaat een Bijvoet bij u op de stoep. Het leven is hard, maar de knieschijf van een struisvogel harder.

Laat mij eindigen met de mededeling dat ik niet geheel vrijwillig mijn simkaart in Zuid-Afrika heb achtergelaten. Hierdoor ben ik niet alleen een paar honderd euro, maar ook heel wat smsjes lichter, weest dus niet persoonlijk gekweld als ik niks van me heb laten horen.
Ben nog een dag of wat te bereiken op het nummer 06-30373374, daarna kom ik u vanzelf weer lastigvallen onder het oude nummer 06-11520972.

Dit was het dan! Erg indrukwekkend dat jullie niet bij de derde komma zes maanden terug zijn afgehaakt. Ik heb erg veel respect voor uw uithoudings- en incasseringsvermogen.

Ik vind jullie lief, maar niet doorvertellen.


Baadaye kidogo, Mungu akipenda!
(God is ook overal, die rakker)

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl